dag 15: De Icefield Parkway

Ze hadden gelijk, de Icefield Parkway is een pracht van een route.

Vanmorgen zoals gebruikelijk hier in Canada vroeg opgestaan. Spullen weer bij elkaar geraapt, een ontbijtje gegeten en op weg naar Canmore. De weg van Jasper naar Canmore is ca. 300 km lang en voert ons langs de Icefield Parkway. Volgens kenners 1 van de mooiste routes in Canada, dwars door de Rockey Mountains heen.

Om 8 uur zitten we alweer in de auto. Het is een frisse ochtend van ongeveer 3 graden en vannacht was het waarschijnlijk rond het vriespunt. Omdat het hier in de bergen zo sterk afkoelt en Ik  had het zaterdag op zondag nacht het zo ontzettend koud heeft gehad, hierdoor heb ik de kachel in onze lodge lekker hoog opgestookt( iets te ). Je moet weten de interne thermostaat van mij is duidelijk anders dan die van Petra. Waar Petra nog in een t-shirt rondloop loopt ik al met een vest aan. Wel hadden we de ramen open gezet voor een frisse nacht maar Petra lag helemaal weg de drijven in haar bed (zonder dekens) en ik lag heerlijk onder de dekens te dromen. Pas rond vieren begon het een beetje betere temperatuur te worden en kon Petra weer onder de dekens wat slapen.

We rijden de bekende highway 93 af richting Banff. Na 30 kilometer stoppen we voor onze eerste foto-shoot van een prachtig meer met natuurlijk ook de enorme imposante bergen. Nog geen 10 kilometer nog een stop om weer een mooi stekje vast te leggen. Nee niet alleen op camera, de meeste herinneringen hebben we toch gewoon op ons netvlies zitten. Als we ongeveer 55 kilometer hebben gereden rijden we langs een wegonderhoud bordje. Een bordje wat we de afgelopen dagen al vaker tegen gekomen zijn en dat betekend over het algemeen wat werk aan de weg en dan staan daar twee dames met een bord in hun hand, aan elke kant van de weg 1 die dan het verkeer regelen met stoppen en langzaam doorrijden. Wij in Nederland hebben daar van die nood stoplichten voor die eerst de ene kant doorlaat en daarna de tegenovergelegen baan toegang geeft tot de weg. Maar nee nu moesten we toch echt aansluiten in een al groeiende rij met stilstaande auto's. Er zou iets verderop lawine gevaar zijn en ze waren bezig met explosieven de boel op te blazen. Nou dan maar wachten. Iedereen was inmiddels al uitgestapt en zat of liep lekker in de zon. En achter ons werd de rij auto's alleen maar langer. Om een lang verhaal niet al te lang te maken, we hebben daar 2 uur gestaan.

We hebben ruim een uur met twee Ieren die voor ons in de rij stonden, staan praten. En er waren zelf mensen bij die op de weg zijn gaan zitten en een potje gingen kaarten. Inmiddels moest we wel heel nodig naar de wc, gelukkig hadden de Ieren een camper en mocht ik daar even van het toilet gebruik maken. Toch wel handig zo'n camper.Eindelijk na 2 uur begon de rij langzaam weer in beweging te komen. Aan beide kanten was inmiddels een rij auto's van minimaal 1 kilometer ontstaan. En dat is in een land waar je in een uur tijd blij mag zijn dat je 10 auto's bent tegen gekomen, dus heel wat.

Iets later dan de planning komen we bij de Athabasca Glacier aan. Het wordt eentonig maar wat een prachtig gezicht. Ik ben nog een heel stuk de glacier opgelopen,op mijn teva sandalen en mijn 3 kwartbroek. Best wel fris vanwege de wind maar het was niet eens echt heel koud op dat ijs. het was een hele ervaring eigenlijk mocht je er helemaal niet op er stond ook een bordje en er was een draad gespannen maar dat het ik genegeerd.

Hier ook even ons broodje in het zonnetje opgegeten. En ik ben zelfs nog even met een auto een stukje terug gereden omdat ik vergeten was een foto van het bordje van de Columbia Icefield te maken. Rond tweeën beginnen we aan onze laatste 150 km van de dag. We stoppen nog bij twee meren, 1 die we gewoon onderweg tegen komen en waarvan het water meer zo heel mooi turquoise is en bij Lake Loise. Een van de grotere meren, naar ook gelijk weer erg toeristisch. Om half zes komen we dan moe maar voldaan aan bij ons B&B adres in Canmore waar we de komende 3 dagen zullen blijven. B&B Stella Alpine is eigendom van een stel waarvan de man Italiaans is en de vrouw Nederlandse. Anneke (de eigenaresse), woont al jaren in Canada, maar spreekt nog heel goed Nederlands. We krijgen een rondleiding in de leuke B&B en gaan om half zeven even naar het centrum van het dorp om te eten. Hier vinden we een leuk klein tentje waar ze overheerlijke pasta's serveren. Ik gaat voor de dag-special en Petra kies de penne cajun (zie foto). Wat hier ook gebeurt en wat je bij ons eigenlijk niet ziet is dat mensen die een restaurant binnen komen vragen aan de gasten die er al zitten of het eten lekker is. Op deze manier hebben we toch ook even 6 mensen het restaurant in gekregen (hier trouwens geen provisie voor gekregen).

Na het eten nog even in de huiskamer van het B&B enn kop koffie en het verslag zitten bijwerken. En daarna heerlijk voldaan naar bedje toe.

Tot morgen....